Christelijk Gereformeerde Kerk de Kandelaar

De Levensbron (NGK Nijkerk Oost en West)

Evangelische Gemeente De Ark

Gereformeerde kerk (Kruiskerk)

Hervormde Gemeente (Fontein, Grote Kerk en Opstandingskerk)

Sta jij achter ons? Dan is jouw gift van harte welkom.

Doneer.

<h1>Groot nieuws!</h1>
&nbsp;
Eind 2011 is De Huiskamer geopend aan de Oosterstraat 2a (in het steegje tussen de Zeeman en Hunkem&ouml;ller) in Nijkerk als Huis van Ontmoeting en gebed.
Vanaf vorig jaar (2025) is De Huiskamer in gesprek met het Leger des Heils om samen op te trekken in Nijkerk om 'iets' voor onze mooie stad te kunnen betekenen. En nu is het zover!
Op 9 oktober 2026 is de heropening van De Huiskamer (nieuwe stijl) samen met het Leger des Heils.
De Huiskamer een plek van gezelligheid, ontmoeting en tot rust komen. De relatie tussen mensen onderling en tussen mensen en Jezus Christus staat centraal. Iedereen die behoefte heeft aan een gesprekje, een luisterend oor of een gebed is welkom. Samen met vrijwilligers of andere bezoekers kan er worden gepraat onder het genot van een kopje koffie. In De Huiskamer is er ruimte en tijd voor persoonlijke aandacht en gesprekken en er kan samen gebeden worden.
Daarnaast worden er extra activiteiten aangeboden, zoals een 2e kans kledingwinkel en een lunch. Verder zullen later in de tijd aanvullende activiteiten georganiseerd gaan worden in de vorm van een naai- en creatieve cursussen of huiswerkondersteunng e.d.
Ook is het mogelijk om vergaderingsruimte met koffie/thee te huren tijdens de avonduren.
Wat ten allen tijde blijft is: In de huiskamer is er een luisterend oor en een warm hart voor iedereen ongeacht levensstijl, ras of geloof.
De populaire naam Huiskamer staat voor Huis van Ontmoeting en Gebed. De Huiskamer vond dan ook zijn ontstaan vanuit het wekelijkse gebed voor de stad als gevolg van jaarlijkse gebedsacties. In de sober ingerichte Binnenkamer komen bidders uit verschillende kerken elke vrijdag om 19:30 uur bij elkaar om te bidden voor de stad. Elke 2e&nbsp;maandag van de maand komen voorgangers bij elkaar om te bidden voor de stad en voor elkaar. De huiskamerfaciliteiten worden ook gebruikt voor het opvangen van en bidden met mensen die tijdens evangelisatie acties op straat worden aangesproken. En we bidden daar desgevraagd met bezoekers van de huiskamer voor speciale persoonlijke noden.
&nbsp;

Welkom in De Huiskamer

Een plek waar je tot rust mag komen

De Huiskamer bestaat uit een ‘inloophuiskamer’ waar gesprekken tussen mensen kunnen plaatsvinden onder het genot van een kopje koffie. Daarnaast zijn er ruimtes voor persoonlijke gesprekken en voor gebed.

Ontmoet elkaar en kom lekker tot rust

De Huiskamer is een gastvrije ontmoetingsplek voor elke Nijkerker. In de ‘huiskamer’ vinden gesprekken plaats tussen mensen kunnen onder het genot van een kopje koffie/thee. 
Daarnaast zijn er ruimtes voor een vertrouwelijke persoonlijke gesprek en/of een gebed.

Bent u eenzaam of heeft u gewoon zin in een gesprek of gewoon zin in een kopje koffie? 
Wees hartelijk welkom bij ons in de huiskamer.

De Huiskamer

Enthousiaste vrijwilligers

Kopjes koffie per maand

Gebedsmomenten per jaar

Jaar actief in Nijkerk

de Huiskamer - het Leger des Heils

Zijn gezicht is een en al glimlach als hij de Huiskamer binnen stapt.

Verloren Zoon

‘U bent de eerste de mij aanspreekt vandaag. Niemand groet mij!’    

Bijna Pinksteren. Het feest van de Geest dat volgt op Pasen. Op Goede Vrijdag deelden we vanuit de&nbsp; Huiskamer bloemen uit. Als een geschenk van&nbsp; God.
&lsquo;U bent de eerste de mij aanspreekt vandaag. Niemand groet mij!&rsquo;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
&nbsp;Verbaasd kijk ik op naar de man die ik een bloem wil aanbieden. Maar die hoeft hij niet. De aandacht wil hij wel. Hij vertelt over zijn leven. Over het gebrek aan vrienden. Ja, voor corona had hij die nog wel. Maar toen hij zijn verjaardag wilde vieren in die tijd, kwamen ze niet. &lsquo;Ze zeiden dat dat niet mocht! Nou, dan hoeft het nu ook niet meer voor mij. Ik nodig niemand meer uit.&rsquo;
Deze eenzame man krijgt van ons wel een uitnodiging. In de&nbsp; 
Huiskamer is het gezellig en er is tijd voor een goed gesprek. &lsquo;Gesprek?&rsquo;&nbsp; Nee daar houdt hij niet van en de Huiskamer wat is dat? Achterdochtig draait hij zich om. &lsquo;Zie je die man daar? Die volgt mij. Je ziet hem steeds in een boekje schrijven als hij bij mij in de buurt komt. Er hangen ook overal camera&rsquo;s hier die je volgen. Wist je dat niet?&rsquo; 
&lsquo;Kent u God?&rsquo; Deze vraag lijkt passend voor iemand die niet meer weet waar hij het zoeken moet. Maar het heeft het omgekeerde effect. Alsof een kwade geest het overneemt. Hij deinst achteruit en schreeuwt. &lsquo;Die Bijbel brandt vast heel goed met al die dunne blaadjes. Weg met die God!&rsquo; Dan beent hij weg met grote boze stappen. Omstanders staren hem geschokt na. 
&lsquo;Ik wil wel zo&rsquo;n mooie roos hoor!&rsquo; lacht de vrouw ons bemoedigend toe. &lsquo;Het gaat toch over geloof? Een tijdje geleden heb ik de Alphacursus gevolgd en het heeft mijn leven veranderd!&nbsp; Binnenkort start ik met de vervolgcursus. Je moet het wel bijhouden h&egrave;&hellip;. Elke dag die we ontvangen van God mogen we groeien in geloof. Goed dat jullie dit doen!&rsquo;
Twee Marokkaanse jongens willen ook een bloem. Dan moeten ze wel even afstappen. Op het Singel mag je immers niet fietsen. Ja, ze hebben wel over Jezus gehoord, maar daar gaan ze heus niet in geloven. Ze zijn moslims! Toch luisteren ze beleefd naar het verhaal over Goede Vrijdag en Pasen. Dan stappen ze weer op hun fiets. &lsquo;Moslims houden zich toch ook aan de regels?&rsquo; roep ik hen na. Ze knikken gedwee en lopen verder met de bloem in hun hand.
De volgende vrouw schudt verschrikt haar hoofd bij het zien van de bloem. Aanpakken zal vast geld kosten. Of tijd. En die is ook kostbaar.
Bij het ophalen van nieuwe bloemen in de Huiskamer loopt een vrouw met ons op. Ik deel hoe jammer het is dat zo weinig mensen nog weten waar Pasen over gaat. Opeens staat ze stil. &lsquo;Eerlijk gezegd weet ik dat ook niet. Ik geloof wel in God, maar ik weet niks van de Bijbel. Ik moet me er toch eens in gaan verdiepen. Ik kom nog eens terug. Ik zie aan jullie wat het kan betekenen..&rsquo;

Wordt vervolgd  

<img src="file:///C:/Users/hthav/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image002.png" width="144" height="87" align="left" hspace="12">&lsquo;JULLIE ZIJN MIJN FAMILIE&rsquo;&nbsp;&nbsp; 
&nbsp;
Je familie kwijtraken doet pijn. Daar kunnen onze gasten over meepraten. 
&lsquo;Mijn tweelingzusje wil niks meer van mij weten&rsquo; verzucht een van onze trouwe gasten. Vroeger waren we zo close, als twee handen op &eacute;&eacute;n buik. Tot ze ging trouwen. Daarna liet ze niets meer van zich horen. Eerst vier je samen feest. Je bent blij voor haar. Natuurlijk weer je dat er afstand zal komen. Maar ik gunde het haar. Wie had ook kunnen denken dat het zo af zou lopen. Alleen op de begrafenissen van onze ouders heb ik haar nog gezien. Maar beide keren gunde ze me geen blik waardig. Wat ik heb ik misdaan? Zal het ooit nog goed komen? Ik heb zo weinig familie over en ze is mijn zus. Mijn tweelingzus!&rsquo;
Als ze allang naar huis is komt het verhaal van een andere vrouw. Ze is altijd opgewekt en dankbaar. Maar deze middag is haar gemoed bezwaard, haar anders zo stralende ogen staan dof. Zuchtend schuift ze aan tafel. 
&lsquo;Ik ben nog steeds dankbaar voor het appartement dat ik heb gekregen en voor mijn kinderen die ik nu veel vaker zie. Maar ik vind het zo jammer dat ik ze niet kan geven wat ik eigenlijk zou willen. En dan bedoel ik een goede maaltijd en als ze blijven slapen, een goed ontbijt. Weet je hoe het voelt om tegen je dochter te zeggen: &lsquo;Je kan niet blijven eten, want ik heb er geen geld voor?&rsquo;
De boodschap komt binnen in de stilte die volgt. Deze vrouw werkt hard. Naast haar toelage probeert ze wat bij te verdienen met schoonmaken, maar eigenlijk mag dat niet.
&lsquo;Als ik nou eens gewoon kon werken, al was het maar een dag.. ik heb mijn diploma&rsquo;s weet je. Tegen een legale vergoeding&hellip; Dat zou zoveel beter voelen.&rsquo; Ze laat haar hoofd in haar armen zakken, haar handen omklemmen de &nbsp;beker koud geworden koffie. &lsquo;Maar nu ben ik moe, zo moe..!&rsquo;
Ze krijgt een nieuwe warme kop koffie en een heleboel warme woorden erbij. Dat ze een geliefd kind van God is en dat Hij ervan weet. Dat hij ons nooit in de steek laat. En natuurlijk zullen we voor haar bidden.
De gast naast haar legt vertrouwelijk zijn hand op haar arm. &lsquo;Goed dat je dit verteld hebt. Ik deel hier ook alles. Hier voelt het veilig.&rsquo;
&lsquo;Ja!&rsquo; zegt ze zacht. &lsquo;Ik heb dit nog&nbsp; nooit aan iemand verteld. Ook niet aan mijn familie. Maar hier gaat het vanzelf. Het is net of ik een zware deken heb afgedaan. Wat fijn dat jullie naar me geluisterd hebben. Ik weet dat we dezelfde Vader hebben en we dus broertjes en zusjes zijn. Maar nu voel ik het ook echt. Dit is blijvend. &nbsp;Jullie zijn mijn familie!&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;

'Jullie zijn mijn familie'

Daar zitten ze, knus naast elkaar, verdiept in een gezelschapsspel. Hun gezichten een en al glimlach, wat bijzonder is als je denkt aan de moeite die een van deze trouwe gasten had met de ander. Die moeite is nu duidelijk verdwenen, weggesmolten als sneeuw voor de zon. 
Dat komt vooral door die ander, die zijn zonlicht laat schijnen overal waar hij komt. Die het ongemak niet voedt maar rustig en vriendelijk blijft. Daar smelt je van. Tegen zoveel liefde is de moeite niet opgewassen. Dan komt de tijd dat je samen aan tafel een spel doet. En dat geeft nog meer verbinding.
Zo kan het gaan in de Huiskamer. Werken vanuit liefde die verbindt. Dat is een belangrijke spelregel, waar ook onze gasten zich aan zijn gaan houden.
De man die binnenkomt lijkt gehaast. Maar als zijn handen de warmte van de kop thee ervaren ontspant hij. 
&lsquo;Ja, goed om hier te zijn..&rsquo; zucht hij. &lsquo;Ik maak altijd tijd voor de Huiskamer.&rsquo;
Hij wil zijn verhaal kwijt. Over het onrecht dat hem is overkomen. Over zijn ex die zich niet aan de regels houdt. En hoe oneerlijk het is dat hij dat wel moet volgens de rechter. En dat hij zo graag zijn kinderen vaker wil zien. 
Onrecht voelt als vals spelen, wat maar al te vaak gebeurt in onze maatschappij.
Maar hij blijft niet in de moeiten van zijn gedachten hangen. Zijn ogen stralen nieuwe moed uit als hij afscheid neemt.
De man en vrouw zijn bijna klaar met hun spel. Opeens heeft de man gewonnen. Over haar bril tuurt de vrouw naar de kaarten van haar buurman. Klopt het wel dat hij opeens uit is? Of heeft hij stiekem vals gespeeld?
Maar dan gaan de kaarten op tafel. Alles klopt. De vrouw wil nog een potje om haar revanche te nemen. Als ze een hele tijd later afscheid neemt straalt ze van tevredenheid. Nu heeft zij gewonnen. Allebei een keer. Dat is heerlijk eerlijk.
&lsquo;Het voelt hier echt goed.&rsquo; zegt de vrouw die intussen&nbsp; aan tafel is geschoven. Haar zoontje leunt tegen haar aan met een glas cola in zijn hand. Hij wil geen spelletje doen, maar wel graag een tekening maken.
Ook dat kan. Alles is goed, zolang de liefdevolle aandacht blijft. Dat zijn de spelregels.

.....  maar als zijn handen de warmte van de kop thee ervaren ontspant hij ......

Schippers delen hun uitdagingen, kracht van geloof en dankbaarheid; hart gevuld met Gods vrede.

Ze zijn eigenlijk op zoek naar een frietje op deze winderige zaterdag, maar een kopje koffie is ook welkom in de Kings Coach. En met een goed gesprek daarbij smaakt de koffie extra lekker. Ja, ze komen hier vaker, maar dan met hun schip.
&lsquo;We hebben zo onze vaste plekjes met de binnenvaart. Maandag kunnen we hier laden en dan brengen we de vracht weer weg.&rsquo; De schipper vertelt enthousiast aan zijn nieuwsgierige publiek. De bus zit al aardig vol met medewerkers van de Huiskamer en gemeenteleden van verschillende kerken. &lsquo;Je bent afhankelijk van vraag en aanbod. Je weet nooit of je een nieuwe opdracht krijgt h&egrave;. We kunnen ook geen echte plannen maken want waar lig je over een week? Maar dat vinden we juist wel mooi, toch?&rsquo; Hij lacht naar zijn vrouw en ze knikt bevestigend. &lsquo;Dus u geniet van het schippersleven?&rsquo; vraag ik haar.
De vrouw die een tijd lang rustig naast haar man heeft gezeten, knikt weer. Maar dan verandert er iets in haar ogen. &lsquo;Het valt natuurlijk niet altijd mee. De kinderen moesten naar het internaat. Je houdt ze natuurlijk liever bij je.
&lsquo;Maar ze vonden het nooit een probleem.&rsquo; voegt haar man er haastig aan toe. &lsquo;Het zijn goede kinderen geworden.&rsquo; &lsquo;En als je ziek wordt is het ook niet makkelijk op een boot&hellip;&rsquo; zucht de vrouw. &lsquo;Maar je moet door h&egrave;. Klagen helpt niet. Gewoon loslaten en de vaart erin houden.&rsquo; De man lijkt onverstoorbaar nuchter. De vrouw kijkt haar echtgenoot afwachtend aan. Dan breekt er iets in hem. &lsquo;Ja, ik heb ook wel eens een potje zitten janken.. Toen jij die kanker kreeg&hellip;&rsquo; Zachtjes legt hij zijn hand op haar been.
&lsquo;We hoefden het toch niet alleen te dragen!&rsquo; Krachtdadig verheft de vrouw haar stem. &lsquo;We kregen de kracht van boven! En jij hebt heel goed voor mij gezorgd.&rsquo; &lsquo;Ja, daar kreeg ik de kracht voor. Je hebt gelijk. En nu ben je zo goed als genezen. Alleen je benen willen nog niet zo.&rsquo;
Glimlachend staart de vrouw uit het raam van de bus naar buiten. Op het plein lopen mensen haastig om de Kings Coach heen. Een oude vrouw leunt op haar stok en blijft aarzelend staan kijken. &lsquo;Met mijn benen komt het wel goed. Of misschien ook niet. God hielp ons elke keer. Ook toen ons pasgeboren kindje na twee maanden dood ging. En Hij zal ons blijven helpen. Mijn zus gelooft niet, weet je. Haar man is gestorven aan die nare ziekte. Waar moet zij naar toe met haar verdriet? Wij bidden elke dag voor elkaar en voor haar. Je moet het naar boven brengen.&rsquo; Dat doen we dan ook. We danken voor dit moedige schippersechtpaar dat door alle moeilijkheden heen de vaart erin heeft gehouden. We bidden voor een voorspoedig herstel van de vrouw. En voor een behouden vaart. Dankbaar staan ze op. Nee, ze hoeven geen patatje meer. Hun hart is gevuld is met de vrede van God.

De vaart erin houden

Gast deelt levendig verhalen, diepe worstelingen en geloofservaringen; humor brengt luchtigheid in de avond.

Net op het moment dat er de rust is om mijn nieuwe collega- gastvrouw wat beter te leren kennen komt onze gast, al pratend, binnen. &lsquo;Ik dacht jullie zitten vast om een praatje verlegen..&rsquo; Zijn aanwezigheid vult de ruimte en hij laat zich zuchtend op een stoel zakken. &lsquo;Nee ik hoef jullie koffie niet, ik heb zelf wat drinken bij me. Alleen de koffie die mijn moeder vroeger maakte vind ik lekker. Met veel hete opgeklopte melk. Ik weet nog dat de koffiemelk uitgevonden werd en mijn moeder die in de koffie deed. Het smaakte mijn vader niet. &lsquo;Koffiemelk is voor luie vrouwen&rsquo; zei hij. Daarna heeft ze die nooit meer in huis gehaald.&rsquo;
Hij praat aan een stuk door over allerlei mensen die hij kent. &lsquo;Hoe gaat het eigenlijk met jou?&rsquo; probeer ik. Ik heb hem een tijdje niet gezien. &lsquo;O best hoor..&rsquo; Hij neemt een slok van zijn drankje. &lsquo;Ik moet veel drinken vanwege mijn suiker, zie je&hellip; Ja die artsen in dat ziekenhuis &hellip; Ze laten je maar wachten.. Gelukkig heb ik mijn scooter nog, dan kom je nog eens ergens.. Als het maar niet zoveel zou regenen, dan zit je thuis&hellip;gelukkig heb ik nu een hulp, want dat schoonmaakwerk ligt me niet zo..&rsquo;
Zijn gedachten gaan alle kanten op, maar we proberen het nog een keer. &lsquo;Hoe is dat toch zo gekomen dat je thuis bent komen te zitten?&rsquo; Dan vertelt hij zijn verhaal. Op een ochtend terwijl ik me klaarmaakte om naar mijn werk te gaan, voelde ik me opeens heel vreemd. Het leek wel of alles in mijn hoofd door elkaar schoof. Ik dacht dat de wereld verging. Ik werd opgenomen maar het ging niet. Ik wilde niet meer leven en liep vertwijfeld langs de spoorrails. De trein stopte net op tijd. Toen moest ik naar een gesloten afdeling.&rsquo; Hij begint te praten over andere mensen die in de instelling zaten. &lsquo;Maar hoe was dat voor jou?&rsquo;
&lsquo;Och.. Je moet niet teveel nadenken over het leven&hellip; Ik was de jongste van negen kinderen. Mijn vader stierf toen ik acht jaar was. Mijn moeder was vaak ziek. Tja.. mijn jeugd&hellip; En mijn broers en zussen zie ik ook weinig. Wat heb je eigenlijk aan zoveel familie als je niet naar elkaar omziet. Je kunt beter een hond nemen, die is tenminste trouw..&rsquo; Hij begint uit te wijden over een film die hij heeft gezien. We knikken hem toe. &lsquo;Ja, mensen hebben elkaar nodig. Gelukkig maar dat God er is, als mensen ons in de steek laten.&rsquo;
&lsquo;Dat weet ik wel hoor.&rsquo; Zijn stem klinkt opeens zacht. Dat die trein stopte, dat was Gods hand&hellip; toch? En toen het slecht met mij ging brachten mensen van mijn gemeente me een pannetje eten. Ze bidden daar nog steeds voor me. God is er op onverwachte momenten. Ik weet nog dat ik stopte bij een jongen met een lekke fietsband. Ik kon hem niet helpen, maar bleef bij hem wachten. Ik heb toen mijn handen gevouwen. Opeens kwam er een militair aangereden vanuit het niets, die de fiets in zijn laadbak tilde en de jongen meenam. Dat moet wel van God zijn. En weet je wat ook helpt als ik somber ben? Psalmen op het orgel spelen. Dat kan ik goed.&rsquo; Dan begint hij hardop te lachen. &lsquo;Jullie denken zeker dat ik erg zwaarmoedig ben. Maar ik heb ook humor hoor! Kennen jullie deze mop al?&rsquo; De ene na de andere mop schiet door de ruimte. Hij slaat zich op de knie&euml;n van de pret. Maar ik houd het wel netjes hoor, ze mogen niet te schuin zijn h&egrave;&rsquo; Met een vette knipoog staat hij op. &lsquo;Zo nu kan ik wel gaan. Hebben jullie toch een leuke avond gehad!&rsquo;

'Hebben jullie toch een leuke avond gehad...'

Vrijwilligers danken in gebed voor een gezegend jaar en bidden om kracht om Jezus’ licht te verspreiden.

Voor de laatste keer van het jaar 2019 zitten we dichtbij elkaar in een kring in de gebedskamer, de Binnenkamer.
Zoals elke vrijdagavond willen we onze dank en onze noden voor de Huiskamer bij God brengen en voelen we ons gedragen door Hem.
We kijken terug op een gezegend Huiskamerjaar. De gasten weten ons te vinden en zijn dankbaar voor de gastvrijheid. De vrijwilligers vervullen hun taak met toewijding en blijdschap. De enthousiaste inzet die getoond werd om een gast te helpen met het weer bewoonbaar maken van haar woning. En de grote krachtinspanning die geleverd werd met het organiseren van de kerstwandeling. We denken terug aan de gezellige vrijwilligersavond waar ieder een hapje en drankje meebracht om samen een heerlijke maaltijd te delen. Aan wat de gedreven spreker die avond van de Stichting &lsquo;Meer Jezus&rsquo; met ons wilde delen:
&lsquo;Als je mensen wilt bereiken met het evangelie dan moet je de tijd nemen. Het gaat erom wat je hoort en hoe je hoort. Wie van Jezus houdt kan niet anders dan met hart en ziel meewerken aan het binnenhalen van de oogst. Het is vreselijk dat er mensen verloren gaan die gered hadden kunnen worden, alleen omdat er niet genoeg mensen zijn die zeggen &ldquo;Hier ben ik Heer, zend mij.&rsquo;
Hij noemt, als voorbeeld, die doodzieke jongeman die na lang aarzelen bij hem kwam en genezen werd door er eenvoudig voor te bidden. Daardoor kwam hij tot geloof en veel van zijn vrienden.
Die boodschap is ons bijgebleven. Een opdracht voor elke Huiskamermedewerker en voor elke christen. Het licht van Jezus verspreiden in daad maar zeker ook in woord. In de Binnenkamer worden de handen gevouwen. &rsquo;Heer laat ons zien hoe we moeten luisteren en wat we kunnen doen, bij elk kopje koffie dat we aanbieden. En bij alles wat wij thuis kunnen doen in onze omgeving. Die kerstattentie, dat bosje bloemen, die kaart die we brachten. Dat wij uw licht mogen zijn. Heer, wij kunnen niet zonder U.&rsquo; We bidden voor elkaar, voor ieder persoonlijk. Wat voelen we ons gezegend als broers en zussen in het werk van de Heer. Alleen zo willen we het nieuwe jaar in gaan. Alleen zo kunnen we vrucht dragen. In de kracht van de Heer kunnen we bergen verzetten.

Wat je hoort en hoe je hoort

Vrouw zoekt koffie, ontdekt geloofshonger in gesprek over Jezus, ontvangt Bijbel en voelt zich gezegend.

<div class="flex_column av-vkim-91e8dc0e5fbd4206072a2acb0089eaff av_one_full avia-builder-el-12 el_after_av_one_full el_before_av_one_full first flex_column_div av-zero-column-padding column-top-margin">
<section class="av_textblock_section av-k4fsdclx-8c800144fa593a4755a115bf8f876b79" itemscope="itemscope" itemtype="https://schema.org/CreativeWork">
<div class="avia_textblock" itemprop="text">
Ze kijkt argwanend naar de bus. &lsquo;En wat gebeurt daarbinnen dan?&rsquo; &lsquo;U krijgt koffie en&hellip; als u wilt een goed gesprek.&rsquo; En dat gaat dan over Jezus?&rsquo; &lsquo;Dat kan. Het staat inderdaad op onze bus.&rsquo;
&lsquo;Ik heb wel trek in een kopje koffie.&rsquo; Zonder aarzelen duwt ze haar rollator richting de Kings Coach. Verbaasd loop ik achter haar aan. Deze vrouw wil blijkbaar wel over Jezus praten. Heel anders dan de vrouw die ik in de verte zie verdwijnen. Die liep snel, met afgewend hoofd verder, toen ze werd uitgenodigd. De warmte komt ons tegemoet, terwijl de rollator voor haar wordt opgetild en de vrouw het zich gemakkelijk maakt op de zachte bank. &lsquo;Waar gaat dit vanuit dan?&rsquo;
Ze knikt blij als ze hoort dat er zoveel kerken zijn betrokken. &lsquo;Ik ben Rooms-Katholiek. Mijn hele leven al. God zorgt altijd voor mij. Ook toen ik zo ernstig gevallen ben ik de kerk en mijn heup brak. Het kostte een half jaar revalideren en toen ik weer kon lopen, was mijn oude huis niet meer geschikt voor mij.&rsquo; &lsquo;Dat moet niet makkelijk zijn geweest voor u. &rsquo; Nee, dat viel niet mee. Maar het went. Het had heel anders kunnen aflopen. Er waren zoveel complicaties. Ik ben dankbaar dat ik nog leef.&rsquo; &lsquo;Dus u bent blij met uw geloof?&rsquo;
Ze knikt nadenkend. &lsquo;Ach, er is overal weleens wat. Wij moesten vroeger elke dag naar de kerk, voordat we naar school gingen. Dat hoorde erbij. En je mocht niets eten. Je moest nuchter zijn voor de communie. Een honger dat ik dan had als jong kind! Ik ben blij dat een mens juist mag genieten van het goede dat God geeft.&rsquo;
Ze nipt van haar warme koffie en neemt genietend een hapje uit de knapperige koek. &lsquo;En ik miste nog meer. Ik leerde zo weinig over God. Bijbel lezen was niet nodig. Ik weet nu nog niet veel. Ik heb alleen mijn kerkboek. Daar moet ik het maar meedoen.&rsquo; Natuurlijk krijgt deze hongerige vrouw een Bijbel. Ze begint er meteen in te bladeren. &lsquo;Is die voor mij? Wat kost dat?&rsquo;
Het levende brood kost natuurlijk niets en dankbaar laat ze voor zich bidden. &lsquo;Het is ongelooflijk wat ik hier allemaal mocht ontvangen&rsquo; zucht ze. Als de bus er weer is, kom ik terug. En ik ga ook naar de Huiskamer. Nu weet ik pas wat ik gemist heb. Ik had gewoon honger naar meer over God. Mijn hart is gevuld door jullie liefde.&rsquo;
</div>
</section>
</div>
<div class="flex_column av-ob6a-a6ff392e1ba5519459a99dd08869f239 av_one_full avia-builder-el-14 el_after_av_one_full el_before_av_one_full first flex_column_div av-zero-column-padding column-top-margin">
<section class="av_textblock_section av-k0o3ii1f-25aab43b96a6ac9afc50d5a43f135b62" itemscope="itemscope" itemtype="https://schema.org/CreativeWork">
<div class="avia_textblock" itemprop="text">&nbsp;</div>
</section>
</div>

Honger

In een huiskamer vol geklaag over slapeloosheid en pijn, deelt een man hoe bidden hem hielp zijn eenzaamheid en slapeloosheid te overwinnen. Zijn verhaal maakt indruk: “God luistert altijd, zelfs als we alleen maar kunnen zuchten en klagen.”

Het lijkt wel de &lsquo;Dag van het Geklaag&rsquo; in de Huiskamer. Want hoe warm en licht de ruimte ook is, de negatieve gevoelens waar onze gasten mee binnen kunnen komen, verdwijnen meestal niet meteen. En dat is maar goed ook, want wij willen immers graag dat moeite en pijn wordt gedeeld. De man links aan de tafel gaapt hartgrondig. Zij hand ondersteunt zijn grote zware hoofd. &lsquo;Moe?&rsquo; informeer ik voorzichtig.
&lsquo;Slecht geslapen.. &lsquo; kreunt hij. &lsquo;Het zijn mijn ribben. Waarschijnlijk gekneusd, zeggen ze.&rsquo; Voor ik door kan vragen, doet de vrouw naast hem een duit in het zakje. &lsquo;Ach ik slaap al nachten slecht. Je moet er aan wennen, hoor ik steeds. Maar het went nooit.&rsquo; Uitdagend zwaait ze met haar lege kopje. &lsquo;Koffie doet wonderen. Mag ik er nog een?&rsquo; Haar kopje wordt snel gevuld en ze roert krachtdadig haar klontjes suiker weg. &lsquo;Het schijnt dat suiker slecht is voor me, de dokter heeft het eigenlijk verboden. Maar ze kunnen je toch niet alle pleziertjes ontnemen? Ik wil ook nog lekker genieten!&rsquo;
&lsquo;Het kan zijn dat je van die koffie niet kan slapen&rsquo; De man tegenover bemoeit zich ermee. &lsquo;Daarom drink ik nu thee. Goed slapen is heel belangrijk.&rsquo; Hij kijkt heel ernstig. De vrouw haalt haar schouders op. &lsquo;Je weet toch nooit zeker waar het aan ligt. Ik laat me niet alles verbieden!&rsquo;
<blockquote>
God luistert altijd. Zelfs als we alleen maar kunnen zuchten en klagen
</blockquote>
&lsquo;Er was een tijd dat ik veel slaapproblemen had&rsquo; biecht de ernstige man op. Ik bleef steeds langer beneden in de stoel hangen. Niemand die me naar bed stuurde&hellip;. Dan werd ik midden in de nacht opeens wakker&hellip; helemaal stijf van het zitten.&rsquo; &lsquo;Maar dan had je wel geslapen tenminste!&rsquo; De aanval komt van de overkant. &lsquo;Jij hebt geen last van je ribben!&rsquo; &lsquo;Dat niet&rsquo; zegt de andere man zacht. &lsquo;Ik had last van een gebroken hart.&rsquo; Nu zijn alle gasten opeens klaarwakker. Nieuwsgierig kijken ze op. &lsquo;Mijn vrouw was net overleden&rsquo; gaat hij verder. &lsquo;Ik was zo alleen. Alles leek zinloos. Zelfs slapen.&rsquo; De vrouw is gestopt met roeren. Het lepeltje hangt werkloos in haar hand. &lsquo;Maar&hellip; hoe ben je daar weer bovenop gekomen? Door theedrinken?&rsquo;
Nu glimlacht de man breed. &lsquo;Ha!&hellip; Nee, daar was wel wat meer voor nodig.&rsquo; Hij kijkt zoekend om zich heen en naar boven, alsof hij niet zeker weet of hij het zal vertellen. Dan kijkt hij de vrouw recht aan. &lsquo;Ik ben gaan bidden. Niet zomaar van die schietgebedjes, maar steeds opnieuw, op vaste tijden. Midden in de nacht, &rsquo;s morgens vroeg, in de middag&hellip; Net als in een klooster&hellip; en het werkte!&rsquo; Het koffielepeltje valt uit de hand van de vrouw. &lsquo;Bedoel je van die echte kloostergebeden zoals metten en vespers en zo?&rsquo;
De man knikt. &lsquo;Precies! &lsquo;Sinds ik dat doe, voel ik me veel dichter bij God. Ik vergeet niet meer te bidden en het mooiste was dat het gemis van mijn vrouw minder werd. En ook de slapeloosheid verdween.&rsquo; &lsquo;Je zou kunnen zeggen dat je er korte metten mee hebt gemaakt&rsquo; grapt de man met de zere ribben. Nou, ik maak korte metten met dit bezoek. Ik ga naar bed. Ik kan niet meer.&rsquo; Maar de vrouw blijft zitten. &lsquo;Dus bidden kan echt helpen?&rsquo; vraagt ze nog eens. &lsquo;Zeker weten&rsquo; lacht de man. &lsquo;Ik kan niet meer zonder. God luistert altijd. Zelfs als we alleen maar kunnen zuchten en klagen.&rsquo;

Kommer en kwel

Een gast worstelt met geloof, pijn en verslaving. Hij voelt zich verloren, zonder houvast. Tijdens een spontaan gebed ontspant hij zich en ervaart rust. Bij vertrek mompelt hij vastberaden: “Nu vasthouden, niet meer twijfelen.” Zijn ogen glanzen van hoop.

Onze nieuwe gast is nog maar net binnen als hij zijn vraag op tafel legt. &lsquo;Niet dat ik daar zo mee zit, maar je hoort vaak verschil van mening hierover.&rsquo; Het gaat over de betekenis van brood en wijn. &lsquo;Wij zien het vooral als een symbool.&rsquo; De broeder die ook gastheer is, knikt de vraagsteller vriendelijk toe. &lsquo;Dat zie ik toch net even anders..&rsquo; De andere gast parkeert zijn hond aan zijn voeten en pakt zijn Bijbel erbij. IJverig begint hij te bladeren. De beide broeders vechten gemoedelijk om het woord en raken een beetje verhit in hun discussie.
Verbaasd kijkt de gast van de een naar de ander. Wie moet hij nu geloven? De man maakt een vermoeide indruk. Zijn ogen staan dof, zijn rug hangt ongemakkelijk naar achteren. Deze vraag was vast niet de reden van zijn komst. Ik schenk hem nog een kopje koffie in en aai &lsquo;de liefste hond van de wereld&rsquo; die nog steeds rustig op zijn baasje wacht. Dan staat zijn baasje op om mee te doen aan het stadsgebed. Onze gast slikt gehaast zijn laatste koffie weg en staat op. Maar bij de deur blijft hij staan. &lsquo;Gaat het verder wel goed met je?&rsquo; We kijken hem vragend aan. Hij grijpt zich vast aan de deurpost en knikt. &lsquo;Jawel hoor&hellip;. alleen die pijn h&egrave;.&rsquo; Dan volgt met horten en stoten zijn levensverhaal. Hoe hij als jongeman vreselijk in elkaar is geslagen. Dat hij daarna een beetje is opgelapt. Dat zijn lichamelijk klachten later nooit serieus zijn genomen. &lsquo;En mijn geloof wordt er ook niet beter op. Ik zwalk van de ene uitleg naar de andere. Maar het geeft geen houvast.&rsquo;
Hij is weer bij de tafel komen staan en leunt zwaar op de stoelleuning. &lsquo;Het komt ook door mijn zere hoofd. En mijn verslaving&hellip;&rsquo; Hij zucht. &lsquo;Het leven gaat vaak langs me heen. Ik ga nergens meer &egrave;cht voor.&rsquo; Wij vragen of hij weleens bidt. &lsquo;Jullie weten niet half hoe moeilijk ik ben. Zou bidden mij nog kunnen helpen?&rsquo; &lsquo;God hoort je altijd! Laat ons voor je bidden.&rsquo;
&lsquo;Nu? Hier?&rsquo; Verbaasd laat hij zich op de stoel zakken en knijpt zijn ogen dicht. We bidden vurig om genezing en aanraking door de Heilige Geest. Langzaam gaan zijn verkrampte handen open. Hij veegt langs zijn ogen. &lsquo;Dit doet me wat, weet je&hellip; Ik voelde me zo verrot van binnen. Nu begrijp ik waarom ik hier naartoe moest&hellip;&rsquo; Rustig komt hij overeind. &lsquo;Ik kom hier eigenlijk nooit.. Dit doet me echt wat.&rsquo; Dan strompelt hij met een scheve rug en versleten heupen door de lange gang terug naar zijn leven. &lsquo;Nu vasthouden&rsquo; mompelt hij in zichzelf. &lsquo;Niet meer twijfelen. Glimlachend kijkt hij over zijn schouder. &rsquo;Dank jullie wel. Echt heel erg bedankt.&rsquo; Zijn ogen glanzen.

Ik kom hier eigenlijk nooit...

Een vrouw vindt troost in borduren, een luisterende dominee en Bijbelteksten; gedeeld geloof verbindt.

Met gebogen hoofd komt ze binnen en kijkt schuw om zich heen. Dan klaart ze op. Met de gasten die er nu zijn zal het wel gezellig worden. Dat is voor haar niet vanzelfsprekend.
Ze schuift opgelucht aan en begint meteen over haar nieuwe hobby: borduren.
&lsquo;Nee, dat breien is verder niet gelukt want ik kon geen goede patronen meer vinden. Maar toen lieten ze zo&rsquo;n borduurpatroon zien in die handwerkwinkel en ik was meteen om. Zo leuk met al die kleurtjes! Alles is al ingevuld. Ik hoef alleen het voorbeeld maar te volgen met van die kruissteekjes.&rsquo;
<blockquote>
Veel dominees zagen me niet staan. En nu dit&hellip;&rsquo;
</blockquote>
&lsquo;En&rsquo;.. &lsquo;gaat ze verder, &lsquo;er is nog iets gebeurd. In het verzorgingstehuis kwam een dominee langs voor mijn moeder. De meeste dominees zijn zo weer weg. Want mijn moeder kan geen echt contact meer maken. Maar toen ging hij met mij praten. Hij luisterde zo goed en vroeg of hij ergens voor kon bidden. En dat deed hij. Ook nog tijdens de voorbede in de kerkdienst. Ik was helemaal van slag.&rsquo;
Ze wrijft in haar ogen. &lsquo;Ja, ik moet gewoon huilen als ik er weer aan denk&hellip; Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Veel dominees zagen me niet staan. En nu dit&hellip;&rsquo; Ze lacht door haar tranen heen en loopt even weg.
Er komt een nieuwe gast binnen. Hij is uit Irak gevlucht. &lsquo;Hoe gaat het met jullie?&rsquo; vraagt hij vriendelijk. Ik ben even stil. Dat had ik aan h&egrave;m moeten vragen. Hij oogt triest. En toch vraagt hij naar de ander. Hij vertelt over zijn leven in Irak. Over zijn werk hier. En dat hij zijn moeder mist.
Dan komt onze trouwe gast terug. Ze heeft wat boekenleggers met bijbelteksten van de tafel gepakt. &lsquo;Mag ik die meenemen? Die woorden van God helpen me als ik het moeilijk heb.&rsquo; Ze laat er een zien en de Irakees kijkt nieuwsgierig mee. De boekenlegger wordt doorgegeven en hij begint hardop voor te lezen.
&lsquo;Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven&hellip; Over wie gaat dit?&rsquo; vraagt hij dan. Dan kunnen we een stukje van het evangelie kwijt. Over hoe Jezus zijn leven gaf voor ons. De man knikt. Hij is moslim, maar hij heeft over Jezus gehoord. &lsquo;Hij was een goed mens. Ook een voorbeeld voor ons.&rsquo;
&lsquo;Ja&rsquo; zegt de vrouw. &lsquo;Waren alle mensen maar zoals Hij. Dat mis ik vaak. Maar soms mag je het even ervaren. Ze glimlacht en reikt snel naar haar zakdoek.

Voorbeeld

Storm beschadigt bord, gasten delen zorgen; breien biedt troost, maar niet alle kreukels zijn weg te strijken.

Ons welkomstbord is door de hevige storm omgewaaid en het papier is door de regen nat geworden en gebobbeld. Gewapend met een strijkijzer in een poging de poster glad te strijken stap ik de Huiskamer binnen, maar we krijgen het bord niet open.
Dan komen de eerste gasten al binnen met hun zorgen en de strijkbout blijft werkloos op de tafel staan. Haar gezicht vertrekt van de pijn. Bezorgd leg ik een hand op haar schouder maar ze kan niet zeggen wat er is. Pas als de pijn wegtrekt vertelt ze over de zenuwpijn in haar voet. &lsquo;Niets aan te doen, zegt de dokter. Het komt en het gaat. En nu gaat het weer&rsquo; lacht ze opgelucht. &lsquo;Maar ik heb nog een ander probleem.&rsquo;
Ze begint op haar telefoon te zoeken naar breipatronen. &lsquo;Mijn breiwerk is bijna af en ik weet niet wat ik nu zal gaan maken. Breien is zo leuk en het vult mijn dag. Ik heb nu een zakje gemaakt om knikkers in te doen.&rsquo; Haar hand glijdt in gedachten over de tafel. &lsquo;Zo mooi en glad is het geworden.&rsquo;
We speuren samen het internet af maar het valt niet mee om iets te vinden wat geschikt is. &lsquo;Je zou een breiboek moeten hebben met voorbeelden&rsquo; opper ik. &lsquo;Dat is groter en makkelijker dan steeds op je mobiel zoeken.&rsquo; Ze knikt. Haar ogen beginnen te glanzen.
&lsquo;Waar zou je dat kunnen kopen?&rsquo; Ze knikt weer en springt overeind. &lsquo;Ik ga nu meteen kijken.&rsquo; Gehaast trekt ze haar jas aan. &lsquo;Ben zo terug&rsquo; lacht ze. Onze andere gast haalt zijn schouders op. Handwerken, echt iets voor vrouwen. En hij heeft zelf geen hobby&rsquo;s. Nergens voor nodig. Gewoon vaak door de stad rondlopen en kijken of er iets valt te beleven. Zo kom je je dag wel door. Hij doet er luchtig over. Maar uit zijn ogen straalt eenzaamheid. &lsquo;Ik maak me nergens druk over, weet je. Niet over mijn leven, niet over mijn dood. Het gaat zoals het gaat&rsquo;. &lsquo;Ben je niet bang voor de dood?&rsquo; polst de andere vrijwilliger voorzichtig. &lsquo;Waarom zou ik bang zijn? Ik doe toch niks verkeerd?&rsquo;
De gastheer probeert te vertellen over het kwaad in ons hart en vergeving door het kruis van Jezus. &lsquo;Zonde bedoel je? Ach ja, dat zit in ieder mens. Daar doe je niks aan. Dat weet God wel. Ik doe mijn best toch. Het zal wel loslopen.&rsquo; Dan komt de breidame binnen. &lsquo;Helaas niet gelukt. Maar ze gaan zoeken voor me. En morgen probeer ik het weer.&rsquo;
Dankbaar drinkt ze haar koffie. Vandaag kan ze wel tegen een stootje.
Aan het eind van de avond komt er technische hulp. Het stoepbord gaat open en het papier kan onder de strijkbout. De kreukels verdwijnen. Maar niet allemaal. En de beschadiging blijft zichtbaar. Konden we maar al onze problemen en zonden vergeten en zorgeloos door het leven gaan. Maar niet alles laat zich glad strijken. Dat weet God zeker wel.

Glad strijken

Man trots op nieuwe telefoon, maar sceptisch over geloof; geduld nodig in het wachten op Gods werk.

Hij kan nauwelijks wachten tot we zitten. Vol trots toont onze trouwe gast zijn nieuwe smartphone. &lsquo;Ja deze is echt mooier dan de vorige. Je moet er alleen wel wat voor over hebben. Alles weer opnieuw instellen, wachtwoorden bedenken.. en dan duurt het vaak lang voor het allemaal weer werkt. Dat vind ik vervelend &hellip;dat wachten.&rsquo;
Alle berichten gaan open. Zijn lijst van contacten komt voorbij. &lsquo;Nee ik heb geen geheimen hoor. Kijk maar gerust. Kijk ik chat ook veel.&rsquo; &lsquo;Misschien zou je ook met God kunnen &lsquo;chatten&rsquo;? opper ik. Hij glimlacht breed. &lsquo;Dan heb je mijn app-groepen van de kerk nog niet gezien. Dat is toch van God? De kerk kan best leuk zijn. Ik doe soms mijn handen omhoog onder het zingen. Nou ja&hellip; als iedereen dat doet. En lekker swingen met de band. Gezellig, met al die mensen!&rsquo; &lsquo;Dus de kerk is wel belangrijk voor jou?&rsquo;
<blockquote>
Geduld in het wachten op God. Gelukkig mogen we het van Hem blijven verwachten.
</blockquote>
&lsquo;Best een beetje belangrijk. Zolang het leuk is blijf ik gaan. Maar gezondheid staat bij mij op nummer &eacute;&eacute;n. God niet. Als je ziek wordt heb je niks aan God.&rsquo; De andere vrijwilliger begint te vertellen over wonderlijke gebedsgenezingen, maar het duurt hem te lang en hij staat op om buiten een sigaretje te roken. Als hij terugkomt gaan we er nog even op door. &lsquo;Je hebt toch zelf ook zulke wonderen gezien? Dat verlamde mensen op staan uit hun rolstoel en weglopen? Dat gebeurt in jouw gemeente&hellip;&rsquo; &lsquo;Dat geloof ik gewoon niet&rsquo; valt hij in de rede. &lsquo;Allemaal nep. Een dag later verzetten ze geen stap meer. Wacht maar af..&rsquo; We doen nog een poging maar hij pakt zijn telefoon. &lsquo;Weet je wat handig is om wachtwoorden te onthouden?&rsquo; Hij wacht ons antwoord niet af. &lsquo;Kijk, ik zet er een paar in mijn telefoon en steeds verander ik steeds &eacute;&eacute;n teken. Voor de veiligheid. En ik vergeet ze niet. Zo werkt het.&rsquo;
Dan is het tijd voor een nieuwe sigaret. Ik haal de koffiekopjes op en zucht. Deze man lijkt niet te bereiken. Ook vanavond is het niet gelukt het juiste wachtwoord te vinden om hem te laten luisteren. Om hem stil te zetten voor God. Maar ook wij hebben geduld nodig. Geduld in het wachten op God. Gelukkig mogen we het van Hem blijven verwachten. Ook voor het werk in de Huiskamer.

Wachtwoord vergeten

Man voelt zich verlaten bij operatie, ervaart Gods nabijheid en koopt armband als blijvend symbool.

&lsquo;Wat is dat een mooie armband!&rsquo; Om de arm van de man die net rustig buiten aan de picknicktafel is bijgeschoven, schittert een kleurig bandje in de zon. Op het leer glanst een kruisteken. &lsquo;Ja.&rsquo; Hij grijnst. &lsquo;Die heb ik meteen gekocht toen ik uit het ziekenhuis kwam.&rsquo; Ik kijk hem vragend aan. &lsquo;Tja, dat is een heel verhaal. Wil je het horen?&rsquo; Ik knik gretig. Dit zijn de verhalen die we willen horen.
Maandenlang moest ik wachten op een oproep voor de operatie die al zolang geleden gepland was. Maar toen het eindelijk zover was, zag ik er heel erg tegenop. Ik had gehoopt dat mijn familie me zou steunen, maar op de dag dat het echt ging gebeuren was ik helemaal alleen. Niemand bracht me weg. Ik kreeg slechts &eacute;&eacute;n berichtje om me sterkte te wensen.&rsquo; Hij slikt en roert verwoed in zijn koffie.
&lsquo;Weet je, eigenlijk vond ik dat ook vreemd van mezelf. Ik dop altijd mijn eigen boontjes, Ik heb niemand nodig. En nu kwam het zo hard binnen.&rsquo;
&lsquo;We hebben allemaal iemand nodig.&rsquo; Bemoedigend knik ik hem toe. &lsquo;En we zijn nooit echt alleen&hellip;&rsquo; &lsquo;Ja dat zeggen jullie hier in de Huiskamer altijd. Net als dat je moet bidden&hellip; Maar op dat moment vond ik dat moeilijk. Ik ben niet zo&rsquo;n bidder. Toch heb ik het tegen Hem gezegd. Vlak voordat ik het ziekenhuis in liep. Gewoon dat ik me zo alleen voelde. En het helemaal in mijn eentje moest doen. En toen gebeurde het. Op het moment dat ik door de draaideur ging was er plotseling die warme luchtstroom in mijn nek. Alsof Iemand me zachtjes naar binnen duwde. Ik liep door en kreeg een eenpersoonskamer. Naast mij stond nog een bed, strak opgemaakt. Voor een noodgeval, zei de zuster. Ik had een tweepersoonskamer eigenlijk niet erg gevonden. Nu voelde ik me nog eenzamer. Ik staarde in het donker naar het plafond en vroeg me af of God me wel had gehoord. Toch viel ik rustig in slaap.
De volgende morgen leek het bed naast mij beslapen. Maar er was niemand geweest, zei de zuster. Ze maakte het bed weer keurig op. Toen ik de volgende avond na de operatie weer wilde gaan slapen daalde er zo&rsquo;n rust over me. Alsof ik niet alleen was. Die ochtend was het bed weer rommelig. Er had duidelijk iemand gelegen. Maar er was geen pati&euml;nt binnengebracht. Toen de nacht en ochtend daarna hetzelfde gebeurde, wist ik het zeker. Ik w&agrave;s niet alleen geweest. God was erbij. Hoe weet ik niet, maar Hij was er.&rsquo; &lsquo;Toen ik het ziekenhuis verliet, voelde ik het nog een keer. Dat zachte suizen in mijn nek. Een ademtocht. Ga maar naar huis, ik blijf bij je, overal waar je gaat. Het komt goed.&rsquo; Zijn vingers strelen de band om zijn arm.
&lsquo;En toen heb je die gekocht.&rsquo;
Hij knikt. &lsquo;Dit wil ik nooit meer vergeten.&rsquo;

Het zachte suizen

In de huiskamer is echt iedereen welkom

Het is gewoon geweldig om in de huiskamer te zijn. Kan het iedereen aanraden.

Een warm bad

Prachtige momenten

De gebedsavonden op vrijdag zijn geweldig.

Gebedsavonden

Heel bijzonder

Het samenzijn van zoveel verschillende mensen, die elkaar gewoon in rust ontmoeten.... prachtig!

Ontmoet elkaar en kom lekker tot rust

Een plek waar je tot rust mag komen

Groot nieuws!

Adres

Openingstijden

Sta jij achter ons? Dan is jouw gift van harte welkom.

Ons laatste nieuws

De vaart erin houden

Wat je hoort en hoe je hoort

Honger

partners